17/02/2020 Een dag vol hindernissen

Als je van het Maninjau meer naar Bukittinggi wil moet je nog een stevig eindje hogerop zien te geraken.
De eerste 9km met een hoogteverschil van 660m zijn de lastigste en daarom hebben we geprobeerd om aan een vervoermiddel te geraken. Een medewerker van het resort zou er voor zorgen. Men heeft inderdaad voor een transportmiddel gezorgd maar ook deze keer is het een auto waar er onvoldoende plaats is voor twee fietsen. We hadden het vermoed en daarom hebben we al een plan B klaar: de auto brengt alleen MJ en haar fiets tot boven en ik fiets gewoon tot boven. Dat ik deze lastige klim voor mijn rekening moet nemen vind ik absoluut niet erg, integendeel, nu kan ik me eens op eigen tempo uitleven in een klim. IK moet wel opletten dat ik niet té overmoedig wordt en mij in het begin ga vergaloppeer en de beste manier hiervoor is onderweg zo veel mogelijk genieten van de prachtige panorama's en af en toe eens stoppen om een foto te nemen, al wordt dat laatste wat moeilijk omdat ik met mijn klamme zweethanden nog amper mijn smartphone kan bedienen. Ondanks dat ik het rustig aan doe krijg ik het in de laatste kilometer toch lastig en moet ik enkele keren van de fiets, maar ik heb er wel van genoten. Het was een grote aaneenschakeling van haarspeldbochten. Als Ik ze achteraf nog eens natel, het waren er 39. Na 1u45 zie ik MJ terug boven op de top en kunnen we weer samen verder fietsen. We hadden gedacht dat de laatste 20km tot Bukittinggi vrij makkelijk zouden zijn maar we hebben ons toch wat miskeken op het profiel. De eerstvolgende 10km zijn nog vlak en voor een stukje naar beneden maar de laatste 10km zijn weer behoorlijk zwaar. Met de eerste klim nog in de benen wordt het ook voor mij stilaan moeilijk. Als uitsmijter krijgen we in de slotkilometer tot Bukittinggi nog een heuse muur te verwerken.
We hadden via booking.com twee overnachtingen geboekt bij een hotel van de OYO keten. Als we om 1uur arriveren moeten we nog een uur wachten eer we mogen inchecken, niet prettig nat in het zweet en niet een beetje moe. Als we dan eindelijk mogen inchecken, blijkt er iets fout gelopen met de booking. Uiteindelijk wil men ons in een ander OYO hotel plaatsen even buiten het centrum. We fietsen nog wel tot aan het andere hotel om dan vast te stellen dat er daar niets te beleven valt. Gelukkig kan ik de reservatie bij booking.com nog kosteloos annuleren. Met de app van booking.com zoek ik een ander hotel meer in het centrum van de stad. Wanneer we gedoucht zijn is het ondertussen 16 uur eer we iets kunnen gaan eten. Na dat verplicht huwelijksattest enkele dagen geleden en nu een fout gelopen reservatie hebben we het even gehad met de OYO hotelketen.

16/02/2020 Een rustig dagje

We hebben vannacht heerlijk geslapen. Airco of ventilator is in deze houten huisjes niet nodig, het koelt hier s' nachts voldoende af.
In de voormiddag maken we een wandeling door het plaatsje Maninjau. Maninjau richt zich duidelijk op toeristen maar aangezien het nog laagseizoen is staat het allemaal nog op een laag pitje.
In ons kleine resort is er ook een klein bibliotheekje met enkele boeken in verschillende talen. Er zit zelfs een Nederlandstalig misdaadverhaal tussen van Aspe. MJ heeft dus wat om te lezen en ik houd me bezig met mijn cryptogrammen boekje. Een rustig dagje, skypen met het thuisfront wat chillen en genieten van de prachtige omgeving, wat moet een mens nog meer hebben.

Onze openluchtbadmaker

15/02/2020 Danau Maninjau

Gisterennamiddag is het beginnen regenen en het is sindsdien niet meer gestopt. Het is pas de tweede keer dat we door de regen moeten fietsen, liever kletsnat van de regen dan van het vele zweten, een regenkledij trekken we dan ook niet aan. Gedurende 15km gaat het geleidelijk aan omhoog tot aan het danau (meer) Maninjau dat gelegen is op een hoogte van 500m. Tegen de tijd dat we het meer bereiken breekt de zon weer door en krijgen we een prachtig decor te zien, zowat het mooiste dat we al te zien kregen op Sumatra. Vanwege de hoogte voelt het hier minder warm en zweterig aan, een echte verademing. Voor vandaag hebben we een overnachting geboekt in een klein resort vlak aan het meer met houten bungalowtjes. Het is een zeer rustgevende omgeving. Het bevalt ons hier uitermate zodat we meteen bijboeken voor een tweede nacht. Nog een groot pluspunt, het eten is lekker en je kan er een pint bier bij bestellen.

14/02/2020 Welke kant moeten we uit met het coronavirus

Vandaag fietsen we onze laatste 35km langs de westkust van Sumatra en trekken we definitief landinwaarts.
We beginnen ons wel af te vragen hoe het verder moet met onze planning. Ons idee was om een 14-tal dagen in Dumai een boot te nemen naar de eilanden Batam en/of Bintan en dan van daaruit naar Singaore. Ondertussen vernemen we via de media echter onheilspellende berichten over het oprukkende coronavirus in Singapore. In België hoor je er weinig over maar Singapore telt na China het meeste aantal gevallen van het coronavirus. Is het nog wel zo verstandig om die kant uit te gaan? We vragen het ons af en blijven voorlopig alle nieuwsgeving hieromtrent opvolgen. Als alternatief zouden we vanuit Dumai nog een boot kunnen nemen richting Melakka in Maleisië.
We gaan er wel van uit dat het voor ons momenteel veiliger is, al stellen vele landen in de wereld zich vragen bij het feit dat er in Indonesië met een populatie van 160 miljoen inwoners nog geen enkele geval is vastgesteld. Preventief heeft de overheid wel alle vluchten van en naar China verboden.
Vier jaar geleden moesten we onze wereldreis afbreken net op het ogenblik dat we Singapore wilden binnen fietsen en nu bestaat de kans weer dat we deze bestemming moeten laten liggen. Het is alsof Singapore ons niet gegund wordt.

13/02/2020 Zonder huwelijksattest geen gemeenschappelijke kamer

In de ochtendspits de stad Padang buiten rijden is een heel lawaaierige bedoening. Omdat we de laatste weken gewend waren langs veel rustiger wegen te fietsen klinkt het allemaal nog veel harder in onze oren. Pas na 20km komen we weer op een rustigere weg terecht.
In Pariaman hebben we een kamer gereserveerd in een hotel van de OYO keten. Bij het inchecken is er echter een probleem. Het is een zogenaamd Islamhotel en de regel is dat als we op dezelfde kamer willen slapen we een attest moeten kunnen voorleggen waaruit blijkt dat we wel degelijk getrouwd zijn. We zijn al doorheen veel Islamitische landen gereisd en soms vraagt men wel of we getrouwd zijn maar nog nooit heeft men ons een attest gevraagd. Als we in dit hotel willen logeren en ik geen attest kan voorleggen zal ik verplicht zijn om voor twee aparte kamers te betalen, maar dit vind ik een beetje te gek, dan zoek ik nog liever een andere accomodatie in de stad. Op onze ID-kaart of paspoort staat nergens onze burgerlijke stand vermeld. Plots schiet er mij iets te binnen en kan ik misschien toch nog een bewijs voorleggen. Via het online platform van de stad Sint-Truiden kan ik namelijk verschillende attesten aanvragen die je meteen krijgt toegezonden als een pdf-bestand. Het wordt een heel gedoe want ik moet met twee smartphones in de hand inloggen op het internet, de ene om het attest aan te vragen en de andere om mij via de Itsme-app te identificeren. Het enige attest dat ik meteen kan downloaden is een 'Attest van gezinssamenstelling' dat ik dan nog eens moet doormailen naar de receptioniste van het hotel. Van het attest snapt ze uiteraard niets want het is opgesteld in het Nederlands. Onze namen en adres waar we wonen staan erop vermeld en naast MJ haar naam staat het woord 'echtgenote'. Wanneer ik dit via google translate vertaal en aan de receptioniste toon krijg ik ze eindelijk over de streeP, we mogen samen op één kamer. Een heel gedoe voor een stom papiertje. Dat wordt weer een anekdote om nog vaak na te vertellen.
Enkele dagen geleden schreef ik op de blog dat men het niet zo nauw nam met de voorschriften van de Islam maar er zijn duidelijk nog uitzonderingen.

12/02/2020 Padang, een seismografisch gevoelige plaats.

We hoeven vandaag eens niet onze pakken te maken om weer verder te fietsen, op zich al een zalig gevoel.
Seismografisch is Padang een van de gevoeligste plaatsen op aarde. Geregeld krijgt men hier wel eens af te rekenen met een aardbeving. Een van de zwaarste was in 2009 met een kracht van 7,6 en zeker 777 doden.
Het valt ons steeds meer op dat er veel Indonesische handen nodig zijn om weinig werk te verzetten. Het tropische klimaat zet misschien niet echt aan om hard te werken maar zelfs dan nog hebben we niet de indruk dat de Indonesiërs zich graag moe maken. Als je in Europa in een restaurant de bediening zou kunnen laten doen door één persoon zijn er hier minstens drie nodig. Er zijn hier heel weinig jobs veel Indonesiërs starten dan maar een eigen zaakje en proberen zo wat geld te verdienen. Aangezien iedereen praktisch hetzelfde verkoopt valt er waarschijnlijk weinig te verdienen, ze moeten er dan ook niet hard voor werken, zitten of liggen heel de dag in hun winkeltje, hun ingesteldheid is waarschijnlijk wel dat ze met weinig tevreden zijn. Hier zouden wij als Europeanen, die steeds maar meer willen, misschien ook wel een lesje van kunnen leren.
Volgens onze planning zouden we nog zo'n 15 dagen op Sumatra vertoeven om dan een boot te nemen naar Pilau Bintan en van daar dan naar Singapore. In de media lezen we nu echter dat het coronavirus ook al in Singapore stevig in opmars is. We zullen het moeten blijven volgen en zien of we onze plannen niet moeten herzien.

11/02/2020 Voor het eerst zien we westerse toeristen op Sumatra

Omdat het slechts 22km is tot Padang vertrekken we wat later dan andere dagen. Langs de kust zijn er enkele aanvoerhavens voor petrolium en dat is ook te merken aan de talrijke tankwagens op de weg. Ook het naderen van een grote stad zorgt ervoor dat het drukker wordt op de weg.
Het is van in Bengkulu twaalf dagen geleden dat we nog eens twee nachten in hetzelfde hotel logeerden. Het is dus wel tijd om nog eens een rustdag in te lassen.
Padang is de derde grootste stad op Sumatra. Het heeft een langgerekt strand maar voor een strandvakantie is het zeker niet aan te bevelen vanwege de massa's vuil. Om eens te kunnen eten in een deftig restaurant is het wel de place to be. De rijst en noedels een beetje zat gaan we dan ook voor de westerse keuken, pizza die we doorspoelen met heerlijk koud bier. Wijn is hier echt niet te betalen.
We vertoeven nu al vier weken op Sumatra en pas vandaag zien we voor het eerst twee westerse toeristen langs de weg wandelen.